هاتف علیمردانی، کارگردان سینما، با انتقاد از مصوبه اخیر مجلس درباره محرومیت‌های سنگین برای برخی فعالیت‌های هنری، هشدار داد که تشدید محدودیت‌ها می‌تواند بیش از آنکه به کنترل سینما منجر شود، راه تنفس سینمای مستقل و رسمی را ببندد و جریان‌های خارج از چارچوب مجوز را تقویت کند.

علیمردانی با اشاره به تعدد نهادهای نظارتی گفت که نظارت مضاعف بر سینما الزاماً به نتیجه مطلوب منجر نمی‌شود و تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که افزایش محدودیت‌ها، بیش از همه فیلمسازانی را تحت فشار قرار می‌دهد که همچنان در چارچوب رسمی فعالیت می‌کنند.

او با اشاره به رشد سینمای زیرزمینی تأکید کرد: فیلمسازانی که خارج از سازوکار رسمی کار می‌کنند، اساساً خود را ملزم به عبور از مسیر مجوز نمی‌دانند؛ بنابراین تشدید محدودیت‌ها، بیش از آنکه این جریان را متوقف کند، می‌تواند سینماگران فعال در فضای رسمی را به سمت کناره‌گیری، مهاجرت یا فعالیت خارج از ساختار رسمی سوق دهد.

کارگردان «کوچه بی‌نام» معتقد است جامعه باید بتواند خود را در سینما ببیند و افزود: فاصله گرفتن سینما از واقعیت‌های اجتماعی، راه حل مشکلات نیست. به گفته او، نقد اجتماعی را نمی‌توان با عنوانی مبهم مانند «سیاه‌نمایی» از میدان خارج کرد؛ چراکه تعریف مشترک و دقیقی از این مفهوم وجود ندارد و ممکن است یک روایت برای فردی انتقادی و برای فردی دیگر سیاه‌نمایانه تلقی شود.

علیمردانی با انتقاد از پیامدهای احتمالی این مصوبه گفت: در چنین شرایطی، فیلمساز مستقل ممکن است برای فرار از ریسک‌های سنگین، عطای پرداختن به مسائل اجتماعی را به لقایش ببخشد و سینمای رسمی به تدریج به دو مسیر محدود شود؛ سینمایی وابسته و سفارشی از یک سو و جریانی خارج از چارچوب رسمی از سوی دیگر.

او تأکید کرد: اگر قرار است سینمای زیرزمینی تضعیف شود، راه آن بستن درها نیست؛ بلکه باید مسیر فعالیت رسمی را برای فیلمسازان متنوع، از جمله سینماگران جوان و منتقد، بازتر کرد. به باور او، تعامل، احترام و گفت‌وگو با فیلمسازان نتیجه‌ای به مراتب مؤثرتر از تهدید و برخورد قهری خواهد داشت.

این کارگردان سینما در پایان هشدار داد که ممنوع‌الکاری و محدود کردن فرصت‌های فعالیت، لزوماً یک سینماگر را از سینما حذف نمی‌کند؛ بلکه ممکن است او را به یافتن مسیر دیگری برای ادامه همان حرفه وادار کند. به گفته علیمردانی، «با تهدید کسی را نمی‌توان عقب راند» و تنها راه، ایجاد فضایی است که فیلمساز بتواند در کشور خود کار کند، درآمد داشته باشد و روایتش را در سینمای رسمی دنبال کند.