محمدمهدی دادگو با انتقاد از تلقی رایج درباره «سینمای شاعرانه» و برخی آثاری که با این عنوان در جشنوارههای داخلی و خارجی عرضه میشوند، تأکید کرد که شاعرانگی در سینما به معنای آثار روشنفکرانه، اجتماعی و کممخاطب نیست و یک فیلم شاعرانه باید بتواند علاوه بر خلق زیبایی، تماشاگر را درگیر و پس از پایان فیلم نیز ذهن او را رها نکند.
محمدمهدی دادگو، تهیهکننده و مدیر سینمایی، درباره مفهوم سینمای شاعرانه اظهار داشت: «مختصات سینمای شاعرانه این است که وسیله بیانی سینما در خدمت شعر سینمایی قرار بگیرد. اما شعر سینمایی چیست؟ شعر سینمایی، چیدمانی است که برای تماشاگر لذت بصری ایجاد میکند، اندیشه او را به کار میاندازد و زیباییشناسی جدیدی ارائه میکند. این، سینمای شاعرانه است.»
وی با تأکید بر اینکه سینمای شاعرانه محدود به یک ژانر خاص نیست، گفت: «سینمای شاعرانه الزاماً در یک ژانر مشخص اتفاق نمیافتد و میتواند در همه ژانرها وجود داشته باشد. مثلاً سینمای شاعرانه در ژانر وحشت را دیدهاید! هیچکاک نمونه آن است.»
دادگو در ادامه با انتقاد از آثاری که این روزها با عنوان «فیلم شاعرانه» ساخته میشوند، تصریح کرد: «این روزها با تعبیر فیلم شاعرانه با یکسری آثار بهاصطلاح روشنفکرانه و اجتماعی مواجه هستیم که من اسمشان را «فیلمهای چرتی» میگذارم؛ فیلمهایی که تماشاگر در سالن سینما با خودش میگوید: «چه خلوت خوبی است!» و بعد از مدتی خوابش میگیرد.»
مدیر تولید اسبق بنیاد سینمایی فارابی ادامه داد: «سینمای شاعرانه آن سینمایی است که با هیجان، با عشق و با تمام آن نکات زیباییشناسانهای که یک کریتور، یعنی یک خلاق و آفریننده، و بهخصوص یک کارگردان مؤلف، در اثرش به کار میگیرد، تماشاگر را با خود همراه کند و وقتی تماشاگر از سینما بیرون میآید، آن اثر همچنان با او بماند؛ حداقل دو، سه روز در ذهنش حضور داشته باشد.»
وی با اشاره به وضعیت بخشی از تولیدات امروز سینما افزود: «شما فیلمهایی را که الان میبینیم، نگاه کنید. فکر نمیکنم بسیاری از آنها با تماشاگر بمانند. به همین دلیل است که آن سینمای اندیشه از بین رفته است.»
دادگو همچنین بر تعارض نداشتن سینمای اندیشه با سینمای گیشه تأکید کرد و گفت: «اصلاً سینمای اندیشه هیچ دشمنی با سینمای گیشه ندارد. سینمای اندیشه میتواند همان سینمای حرفهای باشد. نمونهاش «اجارهنشینها» است که اتفاقاً مردم و مخاطبان عام هم از آن استقبال کردند. هر کسی از ظن خود شد یار من؛ هر کس برداشت خودش را دارد، اما همه آن را مصرف میکنند و با آن ارتباط برقرار میکنند.»
این تهیهکننده در پایان خاطرنشان کرد: «امیدوارم آن سینمایی دوباره زنده شود که مردم را به فکر وامیدارد، اما در عین حال تماشاگر را جذب میکند و اهمیت میدهد. وقتی شما با یک سینمای دکوراتیو مواجه هستید، همه چیز، از دکور و وسایل صحنه گرفته تا سایر عناصر، باید حرف بزنند و در خدمت آن هنر و شعری باشند که قرار است در فیلم بیان شود. اگر این معنا وجود نداشته باشد، نتیجه چیزی جز سینمای صرفاً گیشهای نخواهد بود.
0