داریوش مودبیان، کارگردان سینما، تئاتر و تلویزیون، با ابراز تأسف از درگذشت اکبر عبدی، این بازیگر فقید را یکی از استثناییترین استعدادهای تاریخ هنر نمایش ایران توصیف کرد و گفت: «خبر درگذشت اکبر برایم بسیار تلخ بود. از بیماری و بستری بودنش اطلاع داشتم و حتی به دیدارش رفتم. امیدوار بودیم حالش بهتر شود، اما متأسفانه این اتفاق تلخ رخ داد. او تنها ۶۶ سال داشت، اما در همین عمر نهچندان طولانی، جایگاهی به دست آورد که در تاریخ بازیگری ایران ماندگار خواهد ماند.»
مودبیان در گفتگو با خبرنگار همدار با مرور نخستین آشنایی خود با عبدی گفت: «سال ۱۳۶۰، زمانی که به ایران بازگشتم، در تئاتر شهر نمایشی از اردشیر کشاورزی دیدم که اکبر عبدی در آن نقش کوتاهی داشت. همان اجرای کوتاه کافی بود تا متوجه شوم با استعدادی متفاوت روبهرو هستم. بعدها هنگام نگارش مجموعه «محله بروبیا» با بیژن بیرنگ، از همان ابتدا اکبر عبدی را برای ایفای نقش در ذهن داشتم و همین انتخاب، آغاز سالها همکاری مشترک ما شد.»
این کارگردان با اشاره به همکاریهای متعدد خود با عبدی افزود: «در مجموعههای «محله بروبیا»، «محله بهداشت» و بهویژه «طنزآوران جهان» او توانایی حیرتانگیزش را در خلق شخصیتهای متفاوت به نمایش گذاشت. در «طنزآوران جهان» که اقتباسی از آثار نویسندگان بزرگ دنیا بود، عبدی نقشهای متعددی را با مهارتی مثالزدنی اجرا کرد؛ مجموعهای که امیدوارم دوباره از تلویزیون پخش شود تا نسل جدید نیز قدرت بازیگری او را از نزدیک ببیند.»
مودبیان ادامه داد: «پس از آن نیز در نمایش «باجناقها» و فیلمهای «سفر بخیر» و «رویای نیمهشب تابستان» با او همکاری داشتم. در فیلم «سفر بخیر» او دو شخصیت کاملاً متفاوت را با دو لحن، دو بیان و دو شخصیت مستقل بازی کرد؛ کاری که از عهده هر بازیگری برنمیآید.»
این کارگردان در توصیف جایگاه هنری عبدی تأکید کرد: «به اعتقاد من، اکبر عبدی یک استعداد ذاتی ناب بود. اگر بخواهم اغراق نکنم، باید بگویم ظهور هنرمندی مانند او شاید هر ۵۰۰ سال یکبار در هنر نمایش اتفاق بیفتد. در تمام سالهایی که تدریس و کارگردانی کردم، کمتر بازیگری را دیدهام که چنین هوش، ذکاوت، خلاقیت و قدرت بازیگری را یکجا داشته باشد.»
داریوش مودبیان با اشاره به ویژگیهای فنی بازیگری اکبر عبدی گفت: «او قدرت خارقالعادهای در بدیههسازی و بدیههگویی داشت. کوچکترین دیالوگ را به گونهای اجرا میکرد که جان تازهای میگرفت. اگر قرار بود جملهای طنز باشد، با تغییر لحن و بیان، آن را چند برابر اثرگذارتر میکرد. طنز را ذاتاً میشناخت و بدون آنکه تحصیلات دانشگاهی در این حوزه داشته باشد، از بسیاری از بازیگران و حتی نویسندگان جلوتر بود.»
وی افزود: «هوش اکبر عبدی فوقالعاده بود. در زمان فیلمبرداری، با یک اشاره کوچک منظور کارگردان را متوجه میشد و همان را به بهترین شکل اجرا میکرد. حتی بدیهههایی که خلق میکرد را دقیق در ذهن نگه میداشت و هنگام فیلمبرداری از زاویهای دیگر، همان لحظه و همان حس را دوباره بازآفرینی میکرد؛ قابلیتی که بسیار نادر است.»
مودبیان در ادامه خاطرهای از همکاری با عبدی در مجموعه «طنزآوران جهان» روایت کرد و گفت: «یکی از قسمتها ابتدا با بازیگران زن ضبط شده بود. بعد تصمیم گرفتیم همان بخش را با بازیگران مرد نیز اجرا کنیم. آن زمان اکبر مشغول بازی در فیلم «اجارهنشینها» بود. با محل فیلمبرداری تماس گرفتم؛ گفتند کارش تمام شده است. با همان شور و اشتیاق آمد و تنها در مدت کوتاهی، اجرایی خیرهکننده ارائه داد که هنوز هم در ذهنم مانده است.»
این کارگردان با اشاره به جایگاه تاریخی عبدی در هنر ایران اظهار کرد: «بیشتر مردم او را با آثار سینماییاش میشناسند، اما کسانی که از نزدیک با او کار کردهاند، میدانند استعداد واقعی او تا چه اندازه فراتر از آن چیزی بود که دیده شد. او در تئاتر، تلویزیون و سینما، همیشه یک پدیده بود.»
مودبیان در پایان گفت: «امیدوارم آثار ماندگاری چون «طنزآوران جهان» دوباره در دسترس مخاطبان قرار بگیرد تا نسل جوان نیز با هنر کمنظیر اکبر عبدی آشنا شود. خوشبختانه امروز هم بازیگران مستعدی در کشور داریم، اما شناخت و الگو گرفتن از هنرمندی مانند عبدی میتواند به رشد و غنای هنر بازیگری نسل جدید کمک کند. یاد و نام او برای همیشه در تاریخ هنر ایران زنده خواهد ماند.
برچسبها:
0