فرحناز منافی‌ظاهر، بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون، معتقد است اکبر عبدی از معدود هنرمندانی بود که جایگاهش فراتر از یک بازیگر محبوب تعریف می‌شد؛ چهره‌ای که به گفته او، نه‌تنها در تاریخ سینمای ایران تکرارشدنی نیست، بلکه فقدانش خلأیی است که با هیچ شباهت و تقلیدی پر نخواهد شد.

فرحناز منافی‌ظاهر در گفت‌وگو با خبرنگار همدار با ابراز تأسف از درگذشت اکبر عبدی اظهار کرد: اکبر عبدی بازیگری بود که دیگر نمونه‌ای شبیه او در سینمای ایران نخواهیم داشت. او جایگاهی ویژه و منحصر‌به‌فرد در تاریخ بازیگری این سرزمین دارد و به باور من، هیچ‌کس نمی‌تواند جای خالی او را پر کند.

وی تأکید کرد که بی‌بدیل بودن عبدی به معنای نادیده گرفتن دیگر بازیگران توانمند سینمای ایران نیست، بلکه ویژگی‌های شخصیتی و هنری او را به پدیده‌ای استثنایی تبدیل کرده بود. به گفته منافی‌ظاهر، بسیاری از بازیگران جوان می‌توانند از شیوه بازیگری او الهام بگیرند، اما شخصیت هنری و توانایی‌های او قابل تکرار نیست.

این بازیگر با اشاره به همکاری‌های مشترک خود با زنده‌یاد اکبر عبدی گفت: کسانی که تنها آثار او را دیده‌اند، بخشی از توانایی‌هایش را می‌شناسند، اما همکارانش از نزدیک شاهد قدرت کم‌نظیر او در شناخت نقش، پرداخت شخصیت و جان بخشیدن به کاراکترها بودند. عبدی در هر نقشی چیزی فراتر از متن و فیلمنامه ارائه می‌داد و همین ویژگی، او را به بازیگری متفاوت تبدیل کرده بود.

منافی‌ظاهر در ادامه، از روحیه شوخ‌طبع و صمیمی این هنرمند یاد کرد و افزود: حتی در پشت صحنه آثار جدی نیز فضای کار با حضور او سرشار از نشاط بود. شوخ‌طبعی، بخشی جدانشدنی از شخصیت اکبر عبدی بود و همان‌گونه که سال‌ها روی پرده سینما لبخند بر لب مخاطبان نشاند، در زندگی شخصی نیز انسانی خوش‌خلق، صمیمی و مهربان بود.

وی با اشاره به همکاری با عبدی در آثاری چون «تحفه هند»، «سیرک بزرگ»، «روز فرشته» و «مدرسه پیرمردها» خاطرنشان کرد: بسیاری از این فیلم‌ها در زمان خود به آثار موفق و ماندگار سینمای ایران تبدیل شدند و بی‌تردید یکی از عوامل اصلی این موفقیت، حضور اکبر عبدی بود؛ بازیگری که تنها با حضورش می‌توانست مخاطبان را به سالن‌های سینما بکشاند.

این بازیگر در پایان گفت: محبوبیت اکبر عبدی تنها حاصل استعداد هنری‌اش نبود؛ او مردم را دوست داشت و دغدغه‌های جامعه برایش اهمیت داشت. در بسیاری از گفت‌وگوهایش می‌توان دید که نسبت به مشکلات مردم حساس بود و همین پیوند صادقانه با جامعه، او را به یکی از ماندگارترین چهره‌های تاریخ سینمای ایران تبدیل کرد؛ هنرمندی که یاد و اثرش، بسیار فراتر از قاب سینما باقی خواهد ماند.