فرشاد گل‌سفیدی، کارگردان و مدیر فیلم‌برداری سینما، با انتقاد از عملکرد سازمان سینمایی و ساختار حاکم بر تولید آثار سینمایی و شبکه نمایش خانگی، معتقد است امروز تصمیم‌گیری درباره اینکه چه کسی کار کند و چه کسی از چرخه تولید حذف شود، در اختیار حلقه‌های محدود و انحصاری قرار گرفته است؛ وضعیتی که به گفته او، هم سینمای دولتی را گرفتار کرده و هم پلتفرم‌ها را.

گل‌سفیدی با اشاره به وضعیت تولید در سال‌های اخیر گفت بخش خصوصی عملاً توان ادامه حیات ندارد؛ نه بازگشت سرمایه‌ای در کار است و نه حمایت مؤثری از فیلمسازان مستقل صورت می‌گیرد. به گفته او، بسیاری از نهادهای تولیدکننده و همچنین پلتفرم‌ها، از ابتدا تا انتهای پروژه، خودشان تعیین می‌کنند چه بازیگر، فیلمبردار، طراح صحنه و چه گروهی در پروژه حضور داشته باشند؛ حلقه‌ای بسته که ورود نیروهای تازه را تقریباً ناممکن کرده است.

وی این شیوه مدیریت را یکی از دلایل اصلی افت کیفیت آثار دانست و تأکید کرد وقتی خروجی برخی پروژه‌ها را می‌بیند، برایش سؤال است که چگونه مدیران فرهنگی حاضر می‌شوند چنین محصولاتی را تأیید و روانه بازار کنند؛ آثاری که حتی از نگاه بسیاری از منتقدان نیز فاقد حداقل استانداردهای حرفه‌ای هستند.

گل‌سفیدی با اشاره به تجربه شخصی خود گفت فیلم «هفت بهار نارنج» با وجود دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر، نزدیک به یک سال برای پیدا کردن پخش‌کننده سرگردان بود. او این تجربه را نشانه‌ای از حاکم بودن مناسبات پشت‌پرده بر چرخه اکران دانست و افزود بسیاری از فیلمسازان جوان و مستعد نیز سال‌هاست با وجود داشتن ایده و توانایی، فرصت ورود به این چرخه را پیدا نمی‌کنند.

این سینماگر ریشه بخش مهمی از مشکلات را در سیاست‌گذاری‌های دولتی دانست و گفت وقتی امکان فعالیت برای نیروهای حرفه‌ای فراهم نمی‌شود، همه ناچار به بخش خصوصی یا پلتفرم‌ها پناه می‌برند؛ اما آنجا نیز با همان ساختار انحصاری روبه‌رو می‌شوند. از سوی دیگر، مسیر دریافت مجوز و اصلاح فیلمنامه آن‌قدر فرسایشی است که فعالیت مستقل را دشوارتر کرده است.

گل‌سفیدی با اشاره به تأثیر جنگ بر سینمای مستقل گفت بسیاری از پروژه‌ها با آغاز جنگ متوقف شدند، زیرا سرمایه‌گذاران نسبت به آینده اقتصاد و هزینه‌های تولید دچار تردید شدند. او افزود حتی خودش که سال‌ها از فعال‌ترین فیلمبرداران و کارگردانان سینما بوده، در آن دوره هیچ پیشنهاد کاری دریافت نکرد؛ موضوعی که نشان می‌دهد رکود، تمام بدنه حرفه‌ای سینما را درگیر کرده است.

وی همچنین از نبود راهبرد مشخص در مدیریت کلان سینمای ایران انتقاد کرد و گفت سیاست‌های سینمایی مدام تغییر می‌کنند؛ یک روز تولید گسترده فیلم‌های کمدی تشویق می‌شود و روز دیگر محدودیت برای همان آثار اعمال می‌شود، در حالی که بخش عمده فروش سینما بر دوش همین فیلم‌هاست و مخاطب برای سرگرمی و فاصله گرفتن از فشارهای روزمره به سالن سینما می‌رود.

گل‌سفیدی در پایان ابراز امیدواری کرد که تغییر مدیران فرهنگی این بار به تغییر رویکردها نیز منجر شود؛ رویکردی که در آن کیفیت، تخصص و شایستگی جایگزین انحصار، روابط بسته و تصمیم‌های سلیقه‌ای شود.