رضا برجی معتقد است که اهالی فرهنگ و هنر می‌توانند تأثیرگذارترین عوامل در ایجاد وحدت در کشور باشد.

رضا برجی عکاس و مستندساز در گفت‌وگو با خبرنگار همدار اظهار کرد: به نظر من در مورد اجرا و ایجاد وحدت در جامعه هنر نقشی آنچنان پر رنگ دارد که شاید میزان تأثیرگذاری‌اش را بتوان بالای ۹۰ درصد تا ۹۸ درصد دانست. هنرمندان با هنرشان می‌توانند به شکل‌های مختلف در جامعه وحدت ایجاد کنند، به عنوان مثال در شکل دادن وحدت مذاهب بین شیعیان و اهالی سنت یا وحدت‌های قومی بین اقوام عرب، آذری، سیستانی، بلوچستانی و… هنر می‌تواند بسیار نقش‌آفرین باشد و باید به این نکته توجه کنیم که اتفاقاً سرمایه‌گذاری دشمن هم بر اختلاف‌افکنی بین همین اقوام و مذاهب یا ادیان است و همچنین با ابزار هنر مشغول این اختلاف‌افکنی هستند.

برجی تصریح کرد: حدود یک سال بر روی پروژه نفوذ کار کردم و در روزنامه جام جم هم مصاحبه‌ای داشتم و آنجا به این نکته اشاره کردم که در یوگسلاوی یک بار یک جاسوس دستگیر شد که ۲۸ سال بود هیچ گونه ارتباطی با آمریکا نداشت و وقتی از او پرسیدند که تو چطور ۲۸ سال بدون ارتباط با آمریکا برای آن‌ها جاسوسی می‌کردی و چطور دستور می‌گرفتی که او جمله جالبی گفت و جمله‌اش این بود که من سعی داشتم هر کس که در حوزه‌ای تخصص دارد در آن سمت مربوط به تخصص خود نباشد. مثلاً کسی که تخصصش اقتصاد بود را سعی کردم در سمت وزارت ارتباطات قرار دهم و اینچنین کارم را ادامه دادم چون می‌دانستم که کشور اینگونه از بین خواهد رفت. این وضعیت متأسفانه در کشور ما هم بوده و بارها دیدیم افراد در سمت‌هایی قرار گرفته‌اند که هیچ ارتباطی با تخصص آن‌ها ندارد و این قرار گرفتن افراد در جایگاه‌های نامناسب به راحتی وحدت ما را هم از بین می‌برد.

وی افزود: ما در مسئله وحدت باید خودمان اولین قدم‌ها را برداریم، باید تلاش کنیم که با هم و در کنار هم قرار بگیریم و تفاوت‌های هم را بپذیریم، با خودمان شرط کنیم که مثلاً هفته‌ای دو روز را به کمک ایتام برویم یا دو ساعت را با کودکان کار بگذرانیم و اگر در حوزه فرهنگ و هنر کار می‌کنیم برای اشاعه مفهوم وحدت کاری انجام دهیم و اثری تولید کنیم. امام شهید هم به ما تأکید داشتند که بیش از هر چیز به آن چیزی بپردازیم که در آن وحدت داریم، اگر بخواهیم اختلافاتمان را وارد کار کنیم همواره کارمان اصطلاحاً لنگ می‌زند و به نتیجه نخواهیم رسید. ما برای موفقیت و دستیابی به پیروزی‌های بیشتر به وحدت نیاز داریم و همانطور که گفتم اهالی فرهنگ و هنر می‌توانند بیشترین نقش را در شکل‌گیری وحدت در کشور داشته باشند.

این مستندساز در ادامه اظهار کرد: در ساخت یک اثر با یک نفوذی مصاحبه کردم، او کارگر شرکت نفت بود، گفتم تو به عنوان جاسوس دقیقاً چه کاری انجام می‌دادی و او می‌گفت که پیچ‌های خط لوله را کمی شُل‌تر می‌بستم تا این پیچ‌ها که موجب تکان خوردن لوله می‌شود بعد از مدتی از جایش خارج شده، لوله دچار مشکل می‌شود و تا بخواهند این مشکل را حل کنند سرمایه بسیار زیادی هدر می‌رود. در واقع یک جاسوس می‌تواند کاری انجام دهد که ما نتیجه‌اش را ۴ یا ۵ سال بعد ببینیم. نکته‌ای که باید در مورد نفوذ به آن اشاره کنم این است که نفوذی‌ها خیلی خوب همدیگر را پوشش می‌دهند و اصطلاحاً هوای همدیگر را دارند و کم‌کم با همین همراهی داخل یک نظام وارد شده و آن را از درون به سمت نابودی می‌برند. در واقع آن‌ها وحدتی در کارشان دارند که اگر ما یک دهم آن وحدت را داشتیم امروز صد در صد پیروز میدان بودیم اما متأسفانه وحدت خیانتکاران از وحدت ما بیشتر است.

کارگردان مستند «سواحل اشک و زیتون» در ادامه خاطرنشان کرد: یک بار یکی از سرداران برای من تعریف می‌کرد که در کنگو ۳۰ سال جنگ داخلی بود، افراد بسیاری آنجا جنگیده بودند، حتی چگوارا هم به آن‌جا رفته بود اما مشکلشان حل نشده بود و با دستور رهبر انقلاب ما به کنگو رفتیم و آن ماجرا را در عرص ۴ ماه به سرانجام رساندیم، پایتخت را گرفتیم و پیروز شدیم. در واقع ما اتفقی را رقم زده بودیم که آن‌ها از پس ۳۷ سال جنگ نتوانسته بودند. آنچه که ما را به این موفقیت رساند وحدت ما بود. به گفته همان سردار یکی از کارهایی که ما آنجا انجام دادیم این بود که ما اقلام و کمک‌هایی که می‌رسید را از خط مقدم پخش می‌کردیم و به همه یکسان رسیدگی میشد. وحدتی بین فرماندهان ما وجود داشت که آن‌ها را شگفت‌زده کرده بود و ما با همین وحدت اتفاق بزرگی در کنگو رقم زدیم.

وی در پایان گفت: متأسفانه ما امروز ضعف‌های بسیاری داریم و در حوزه وحدت عملکردمان هم مطلوب نبوده است و با پدیده‌های جدید هم برخوردهای درستی نداشتیم و رسانه را هم از دست داده‌ایم. امروز آنقدر تلویزیون ما ضعیف است که حتی برای تبلیغات هم صاحبان محصولات مختلف کمتر به تلویزیون ما رجوع می‌کنند و ترجیح می‌دهند محصولاتشان در شبکه‌های ماهواره‌ای تبلیغ شود چون تعداد مخاطبان آن‌ها بسیار بیشتر از تلویزیون ماست. در بین شبکه‌های تلویزیونی ما هم حتی وحدتی وجود ندارد وگرنه مدیران می‌فهمیدند که نباید در یک لحظه همه شبکه‌ها برنامه‌های گفت‌وگو محور پخش کنند و شبکه‌ها باید تنوع داشته باشند.