همدار– وقتی بیمه تکمیلی اهالی فرهنگ و هنر چند روز از دسترس خارج می‌شود و مراکز طرف قرارداد نیز عملاً امکان ارائه خدمت ندارند، پرسش ساده‌ای پیش می‌آید: هنرمند برای استفاده از حقی که بابت آن پوشش بیمه‌ای گرفته، باید تا کجا سرگردان بماند؟

بیمه تکمیلی برای هنرمند، امتیاز تشریفاتی نیست؛ بخشی از امنیت حداقلی زندگی حرفه‌ای اوست. اما این روزها آنچه اهالی فرهنگ و هنر از وضعیت بیمه تکمیلی خود تجربه می‌کنند، بیشتر به یک سرگردانی اداری شبیه است تا دریافت یک خدمت بیمه‌ای.

چند روز است سامانه بیمه آسیا از دسترس خارج شده و در کنار آن، برخی مراکز طرف قرارداد نیز به مراجعه‌کنندگان اعلام می‌کنند که خدمات مربوط به این بیمه فعلاً در دسترس نیست. نتیجه روشن است: هنرمندی که بیمار است یا نیاز فوری به خدمات درمانی دارد، به جای درمان، باید دنبال سامانه، مرکز طرف قرارداد، پاسخگویی و راه‌حل بگردد.

مسئله فقط اختلال یک سامانه نیست؛ مسئله، شأن دریافت‌کننده خدمت است.

اهالی فرهنگ و هنر سال‌هاست با مشکلات معیشتی، بی‌ثباتی شغلی و هزینه‌های سنگین درمان دست‌وپنجه نرم می‌کنند. در چنین شرایطی، وقتی بیمه‌ای که قرار است بخشی از این فشار را کاهش دهد، خود به منشأ بلاتکلیفی تبدیل می‌شود، دیگر نمی‌توان موضوع را صرفاً یک «مشکل فنی» دانست.

پرسش اصلی متوجه صندوق اعتباری هنر است: اگر بیمه آسیا به عنوان بیمه تکمیلی اهالی فرهنگ و هنر انتخاب شده، در برابر اختلال در ارائه خدمات، چه سازوکار نظارتی و جایگزینی برای حمایت از بیمه‌شدگان وجود دارد؟

هنرمند نباید برای استفاده از حق بیمه‌ای که برایش تعریف شده، علاف شود؛ نباید از این مرکز به آن مرکز برود و در نهایت با جمله «فعلاً سیستم در دسترس نیست» مواجه شود.

اگر قرار است بیمه تکمیلی واقعاً «تکمیلی» باشد، باید در لحظه نیاز کنار هنرمند بایستد، نه اینکه خودش به یک مسئله تازه تبدیل شود.

صندوق اعتباری هنر باید پاسخ روشنی برای این وضعیت داشته باشد و اگر اختلال ادامه‌دار است، راهکار فوری و عملی برای آن ارائه کند.

هنرمند، ارباب‌رجوع سرگردان نیست؛ صاحب حقی است که باید بی‌دردسر به آن دسترسی داشته باشد.