رضا برجی، مستندساز و عکاس پیشکسوت جنگ‌های معاصر، با انتقاد از عملکرد نهادهای فعال در حوزه مستندسازی و رسانه، تأکید کرد که در «جنگ رمضان» روایت مؤثر و منسجمی از وقایع ارائه نشد و برخی تولیدات جنگی حتی نتیجه‌ای معکوس داشتند.

برجی گفت: تلویزیون، بخش سینمایی و مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی در این ماجرا عملکرد مناسبی نداشتند و در برخی موارد نتیجه کار برخلاف آن چیزی بود که انتظار می‌رفت. او افزود: «کاری که به اسم تولیدات جنگی انجام شد، در بعضی موارد نتیجه معکوس داشت و حتی ضد جنگ بود. بعضی از این کارها بیشتر شبیه یک کار کمیک بود تا یک اثر جنگی.»

کارگردان مستند «سال‌های گلوله و زنبق» با اشاره به امکان ثبت سریع وقایع جنگ، پیشنهاد کرد حتی با بودجه محدود نیز می‌شد شبکه‌ای از گروه‌های فیلمبرداری و عکاسی در نقاط مختلف تهران ایجاد کرد تا در کوتاه‌ترین زمان به محل حوادث اعزام شوند و تصاویر را ثبت کنند.

او با اشاره به تجربه خود در جنگ ۳۳ روزه و جنگ بوسنی گفت همان شیوه‌ای که در این جنگ‌ها برای ثبت تصویری وقایع به کار گرفته شد، می‌توانست در تهران نیز اجرا شود. به گفته برجی، در آن طرح، موتورسواران مجهز به دوربین و فیلمبرداران در مناطق مختلف مستقر می‌شدند تا بلافاصله پس از وقوع حادثه، تصاویر را ثبت کنند.

این مستندساز با تأکید بر اهمیت استفاده از نیروهای شناخته‌شده و باتجربه در روایت جنگ، گفت: در چنین شرایطی باید از افرادی استفاده می‌کردند که مردم آنها را به عنوان تحلیلگر می‌شناسند و در کنار آن، می‌شد گروه‌های مختلفی از کارشناسان حوزه‌های سینما، رسانه، اقتصاد و مسائل اجتماعی تشکیل داد.

برجی تأکید کرد: «اگر ما روایت خودمان را ارائه نکنیم، دشمن روایت خودش را به افکار عمومی تحمیل می‌کند.» او با اشاره به نمونه‌هایی از روایت‌های منتشرشده درباره برخی حوادث جنگ، خطر از دست رفتن روایت را جدی دانست و گفت: «متأسفانه ما در این «جنگ رمضان» روایت مؤثر و منسجمی ارائه نکردیم.»

کارگردان مستند «عراق، سرزمین جنگ‌ها» همچنین از بی‌توجهی مدیران فرهنگی به نیروهای باسابقه این حوزه انتقاد کرد و گفت در شرایطی که برخی از این نیروها مورد استفاده قرار نگرفتند، برای حضور چندساعته برخی سلبریتی‌ها در برنامه‌های فرهنگی، هزینه‌های قابل توجهی پرداخت شد.

برجی در پایان با انتقاد از هزینه‌های انجام‌شده برای برخی برنامه‌های فرهنگی، گفت بهتر بود به جای چنین هزینه‌هایی، از ظرفیت مردم و هیئت‌های مذهبی که هر سال برنامه‌های محرم را برگزار می‌کنند، استفاده می‌شد.