آرمان زرین‌کوب، تهیه‌کننده باسابقه تلویزیون، با انتقاد از تعدد شوراها و مراکز تصمیم‌گیر در فرآیند تولید آثار نمایشی، این وضعیت را یکی از عوامل افت کیفیت سریال‌ها و ریزش مخاطبان رسانه ملی دانست و تأکید کرد که برای خروج از این شرایط باید اختیار بیشتری به مجموعه‌هایی مانند سیمافیلم داده شود.

آرمان زرین‌کوب با اشاره به فاصله گرفتن سریال‌سازان باسابقه از تلویزیون اظهار داشت: متأسفانه در سال‌های اخیر موضوعات آن‌قدر جذاب و متنوع نیستند که برنامه‌سازان باسابقه و افرادی که رزومه موفق و تجربه ساخت سریال‌های پرمخاطب دارند، برای تولید آن‌ها انگیزه پیدا کنند.

وی افزود: من که در حوزه ملودرام فعالیت می‌کنم، چند سالی است که تلویزیون از مقوله ملودرام فاصله گرفته است. به هر دلیلی که مسئولان بهتر از آن آگاه هستند، ملودرام‌هایی که در گذشته ساخته می‌شد و مخاطبان فراوانی داشت، کمتر دیده می‌شود و امروز بیشتر با آثاری مواجه هستیم که فضای شیرین و کمدی دارند یا در ژانرهای دیگری تولید می‌شوند.

تهیه‌کننده «ستایش» با تأکید بر اهمیت ملودرام در تلویزیون تصریح کرد: دست‌کم در رسانه‌ای مانند تلویزیون باید سهم ملودرام از سایر گونه‌ها بیشتر باشد؛ زیرا ملودرام روایتگر قصه‌هایی است که مردم ارتباط عمیق‌تر و گسترده‌تری با آن‌ها برقرار می‌کنند.

زرین‌کوب با اشاره به دشواری تولید آثار کمدی ادامه داد: دیگر مانند گذشته نویسندگان و گروه‌هایی که توانایی نگارش کمدی‌های موفق را داشتند، در تلویزیون حضور ندارند. بسیاری از آن‌ها جذب شبکه نمایش خانگی شده‌اند؛ زیرا شرایط مناسب‌تری برای فعالیت دارند یا اساساً امکان کار در تلویزیون برایشان فراهم نبوده است.

وی با بیان اینکه تلویزیون را رسانه‌ای منقضی‌شده نمی‌داند، گفت: تلویزیون در همه جای دنیا رسانه‌ای بسیار تأثیرگذار و فراگیر است. حتی موفق‌ترین و مشهورترین پلتفرم‌های شبکه نمایش خانگی نیز در بهترین حالت شاید ۸۰۰ هزار تا یک میلیون کاربر داشته باشند، اما تلویزیون از نظر گستره مخاطب اصلاً قابل مقایسه با پلتفرم‌ها نیست.

تهیه‌کننده «یاور» و «ماه و پلنگ» در عین حال خاطرنشان کرد: ما در سال‌های اخیر، به‌ویژه در دهه گذشته، با ریزش بسیار شدید مخاطبان تلویزیون مواجه بوده‌ایم و هرچه جلوتر می‌رویم، این ریزش بیشتر می‌شود. تلویزیون بیش از هر چیز نیازمند نگرشی تازه، تغییر در سیاست‌گذاری‌ها و جسارت در پرداختن به سوژه‌های متفاوت است.

زرین‌کوب در ادامه با انتقاد از ساختار تصمیم‌گیری در حوزه نمایش تلویزیون اظهار داشت: واقعیت این است که ساختار به این شکل نیست که یک مرکز به‌صورت مستقل مسئول حوزه نمایش در تلویزیون باشد. حوزه نمایش به چند بخش و چند سطح مدیریتی وابسته است و در عمل استقلال کاملی در این حوزه وجود ندارد.

وی افزود: مدیران گاهی تفکرات و برنامه‌هایی دارند که بر مبنای برداشت و تعریفی است که از رسانه دارند، اما در برخی موارد با موانعی مواجه می‌شوند یا امکان اجرای ایده‌های خود را پیدا نمی‌کنند. بخشی از این مسئله به محدودیت بودجه بازمی‌گردد و بخش دیگر به این واقعیت که رسانه ملی، رسانه‌ای است که همه درباره آن اظهارنظر می‌کنند.

او ادامه داد: هر کسی می‌تواند نسبت به یک اثر ایرادی بگیرد و بگوید چرا این بخش این‌گونه است یا چرا بخش دیگری به شکل دیگری ساخته شده است. همین موضوع باعث می‌شود مدیران در تولید آثار نمایشی محتاط‌تر عمل کنند.

تهیه‌کننده «بوم و بانو» با انتقاد از تعدد شوراهای مرتبط با جریان تولید تصریح کرد: مدیران ناچارند هم‌زمان چندین بخش را مدیریت و قانع کنند؛ باید نظر شوراهای مختلف را جلب کنند، نهادهای خارج از تلویزیون را راضی نگه دارند و دیدگاه‌های متفاوت را به هم نزدیک کنند. به نظر من، حاصل این فرآیند همان چیزی است که امروز مشاهده می‌کنیم.

وی تأکید کرد: به اعتقاد من، باید اختیار بیشتری در حوزه نمایش به مجموعه‌هایی مانند سیمافیلم داده شود تا بتوانند مستقل‌تر تصمیم‌گیری کنند.

زرین‌کوب با اشاره به تجربه خود در سال‌های ابتدایی دهه ۸۰ گفت: در سال‌های ۱۳۷۹ و ۱۳۸۰، زمانی که قصد ساخت یک سریال را داشتیم، گاهی تنها با ارائه پنج صفحه طرح یا حتی توضیح شفاهی ایده برای مدیر مربوطه، اگر او تشخیص می‌داد که طرح مناسب است، می‌گفت «این خوب است، بروید جلو». ما نیز کار را آغاز می‌کردیم و در بسیاری از موارد سریال موفقی هم تولید می‌شد؛ زیرا یک نفر تصمیم می‌گرفت، همان فرد از تصمیم خود حمایت می‌کرد و در نهایت نیز خود او پاسخگوی نتیجه بود.

وی در پایان خاطرنشان ساخت: اگر امروز نگاهی به گذشته بیندازید، خواهید دید که هرچه از اوایل دهه ۸۰ به سمت امروز حرکت کرده‌ایم، کیفیت سریال‌ها به‌تدریج از خوب به متوسط و سپس به ضعیف‌تر تغییر کرده است. یکی از مهم‌ترین دلایل این مسئله، تعدد دیدگاه‌ها، فشارهای مختلف و دخالت‌های متعدد در فرآیند تصمیم‌گیری است؛ به‌گونه‌ای که دیگر یک مدیر نمی‌تواند به‌صورت مستقل تصمیم بگیرد و مسئولیت اداره یک مجموعه نمایشی را بر عهده داشته باشد.