مهدی میرکیایی، نویسنده و پژوهشگر ادبیات کودک و نوجوان، در دست‌نوشته‌ای با عنوان «تقدیم به همه کودکان ایران»، یاد کودکان از دست‌رفته مدرسه شجره طیبه میناب را گرامی داشت و از «تاریخ» به عنوان قصه‌گویی کهن یاد کرد؛ قصه‌گویی که روایت‌هایش از زندگی انسان‌ها و سرگذشت ملت‌ها، گاه از هر داستانی شگفت‌انگیزتر است.

میرکیایی، نویسنده مجموعه‌های «سرداران ایران‌زمین» و «روزی روزگاری ایران»، در این دست‌نوشته با یاد کودکان شهید مدرسه شجره طیبه میناب، روایت خود را با گفت‌وگویی خیالی با تاریخ آغاز کرده است؛ تاریخی که به تعبیر او، پیرترین قصه‌گوی جهان است و داستان‌هایش از هر قصه‌ای شگفت‌انگیزترند.

میرکیایی در بخشی از این دست‌نوشته نوشته است:

«همیشه دلم می‌خواست با کسی دوست باشم که قصه‌های دنیا را بلد باشد؛ داستان‌های مردم چهار گوشه جهان را. و یک‌روز او را پیدا کردم؛ کسی که از همه پیرتر بود؛ خیلی پیر. با اشتیاق به قصه‌هایش گوش دادم. عجیب بود؛ او نه تنها می‌توانست داستان‌های همه مردم دنیا را تعریف کند بلکه از زندگی خودش هم ماجراهایی را نقل می‌کرد که از قصه‌های مردم سراسر جهان جالب‌تر و جذاب‌تر بودند. نام این قصه‌گو «تاریخ» بود. چیزهایی که در تاریخ رخ داده، از قصه‌ها هم شگفت‌انگیزتر است.»

این نویسنده و پژوهشگر ادبیات کودک و نوجوان، در آثار خود نیز بارها از تاریخ به عنوان بستری برای روایت زندگی، فرهنگ و هویت ایرانی استفاده کرده است. مجموعه‌های «سرداران ایران‌زمین» و «روزی روزگاری ایران» از جمله آثار او برای مخاطبان کودک و نوجوان هستند که تلاش دارند بخشی از تاریخ و سرگذشت ایران را در قالب روایت‌هایی داستانی به نسل جدید منتقل کنند.

دست‌نوشته جدید میرکیایی نیز با همین نگاه، این‌بار در سوگ کودکان از دست‌رفته میناب، به تاریخ و قصه‌های آن پیوند خورده است؛ روایتی که مخاطب خود را «همه کودکان ایران» قرار داده است.