حامد مظفری، روزنامه‌نگار باسابقه، همزمان با روز خبرنگار با اشاره به تغییرات جدی در فضای رسانه‌ای ایران، معتقد است افول بسیاری از رسانه‌های ارگانی را نباید به معنای پایان روزنامه‌نگاری دانست؛ مسئله اصلی، فاصله گرفتن این رسانه‌ها از مخاطب و تبدیل شدن آنها به تریبون‌هایی برای انعکاس دیدگاه مدیران و مسئولان است.

مظفری با اشاره به سابقه رسانه‌های پرمخاطب در ایران گفت: کشور در مقاطع مختلف، برندهای رسانه‌ای شناخته‌شده‌ای داشته که مخاطب عام آنها را با علاقه دنبال می‌کرد، اما مصادره بسیاری از رسانه‌های قدیمی توسط ارگان‌ها و ورود گسترده دولت و نهادهای مختلف به رسانه‌داری، به تدریج مخاطب را از این فضا دور کرد.

به گفته او، اینکه با کاهش رونق نشریات ارگانی تصور کنیم رسانه و روزنامه‌نگاری از میان رفته، برداشت درستی نیست. رسانه‌های وابسته از زمانی به حاشیه رفتند که خواسته‌های مخاطب را کنار گذاشتند و به بولتن‌هایی برای خوشامد مدیران تبدیل شدند؛ در مقابل، جریان رسانه‌ای مستقل همچنان در بخش خصوصی و در کنار مردم به فعالیت خود ادامه می‌دهد.

این روزنامه‌نگار با اشاره به تغییر الگوی مصرف رسانه‌ای مخاطبان افزود: مخاطب امروز دیگر محدود به یک یا دو روزنامه نیست. فضای مجازی امکان دسترسی همزمان به انبوهی از رسانه‌ها را فراهم کرده و مخاطب خودش انتخاب می‌کند چه چیزی بخواند، ببیند یا دنبال کند. در چنین شرایطی، رسانه‌ای موفق است که بتواند محتوای جدی را با زبانی جذاب ارائه کند و در کنار خبر، تحلیل و راهبرد نیز داشته باشد.

مظفری راهکار اصلاح وضعیت رسانه‌های ارگانی را واگذاری آنها به بخش خصوصی دانست و تأکید کرد: نمی‌توان از خصوصی‌سازی سخن گفت و همزمان چندین خبرگزاری و ده‌ها رسانه وابسته را حفظ کرد. رسانه باید توسط روزنامه‌نگاران حرفه‌ای اداره شود و وقتی تولید محتوای حرفه‌ای از میان برود، طبیعی است که مخاطب نیز از دست برود.

او درباره وضعیت رسانه‌های سینمایی نیز با اشاره به گسترش رسانه‌های آنلاین از اواسط دهه ۸۰ گفت که ورود نیروهای توانمند عرصه نقد و تحلیل به فضای آنلاین، شرایط رسانه‌های سینمایی را بهبود بخشید. رسانه‌هایی مانند «سینمای ما»، «کافه سینما» و «سینماپلاس» در این دوره شکل گرفتند و علاوه بر اثرگذاری بر جریان سینما، در تربیت نیروهای تازه‌نفس رسانه‌ای نیز نقش داشتند.

مظفری با اشاره به تجربه فعالیت خود در رسانه‌های سینمایی، «سینماژورنال ـ سینماروزان» را رسانه‌ای دانست که طی سال‌های فعالیت خود تلاش کرده با رویکردی عدالت‌طلبانه و روشنگرانه در حوزه سینما فعالیت کند. او در عین حال از شکل‌گیری رسانه‌های سینمایی جدیدی سخن گفت که برخی از آنها از بازنشر صرف فاصله گرفته و تحلیل و ارائه راهبرد را در دستور کار قرار داده‌اند.

این روزنامه‌نگار درباره همزمانی فعالیت در روزنامه‌نگاری و روابط عمومی نیز گفت که همواره خود را ژورنالیست دانسته و تلاش کرده در فعالیت‌های روابط عمومی نیز از نگاه ژورنالیستی استفاده کند. به اعتقاد او، تناقض زمانی ایجاد می‌شود که روابط عمومی بخواهد منتقدان را ساکت کند؛ در حالی که خود او در پروژه‌هایی که مسئولیت روابط عمومی داشته، صاحبان آثار را به سعه‌صدر در برابر نقد دعوت کرده است.

مظفری در پایان با ابراز خوش‌بینی نسبت به آینده رسانه‌های مستقل گفت: رسانه‌های ارگانی مدت‌هاست قافیه را باخته‌اند. رسانه باید کنار مردم باشد؛ مخاطب را بشناسد، مطالباتش را جدی بگیرد و به جای بازنشر صرف، برای او تحلیل و راهبرد تولید کند. آینده رسانه مستقل، در نهایت به میزان ارتباط آن با مردم و اعتمادی بستگی دارد که میان رسانه و مخاطب شکل می‌گیرد.