نوید فرح‌مرزی گریمور و طراح صحنه تئاتر اظهار کرد: دل‌نگرانی‌های معیشتی برای خانواده تئاتر یک موضوع تازه نیست، اهالی تئاتر معمولاً با معضلات بسیاری در این سال‌ها دست و پنجه نرم کرده‌اند، از زمان شیوع کرونا تئاتر فراز و نشیب‌های بسیاری داشته و این قشر عاشق مردم دوست و از خود گذشته همواره در وضعیت معیشتی سختی قرار داشته‌اند و از طرفی مورد قضاوت‌های مثبت و منفی بسیاری بوده‌اند و از سوی جماعتی در خصوصی‌ترین مسائل این قشر دخالت شد اما عاشقانه پای کارشان ایستادند و با همه سختی‌ها و مشکلات معیشتی کاری کردند که تئاتر ایران همچنان زنده و سرپاست.

فرح‌مرزی در گفت‌وگو با خبرنگار همدار خاطرنشان کرد: شرایط کار در تئاتر به شکلی است که فعالان این عرصه دیگر امکان کار در حرفه دیگری را ندارند. از طرفی وضعیت سالن‌ها به شکلی است که اسباب مردم‌گریزی از آن‌ها کاملاً فراهم است و این خود معضلی در کنار مشکلاتی مثل گرمای شدید، وضعیت معیشت مردم و وضعیت روحی مردم است که آن‌ها را از تئاتر دور کرده و باعث شده کسی به تئاتر و دیدن نمایش‌ها نرود. در بسیاری از سال‌های ما حداقل‌ترین امکانات فراهم نیست، حتی شرایط تهویه یا سیستم گرما و سرمای این سالن‌ها خوب کار نمی‌کند.

وی افزود: وقتی وضعیت اقتصادی در بدترین شرایط ممکن است و حتی افراد بسیاری در جامعه امکان تهیه نان و اقلام ضروری زندگی را ندارند فرهنگ برایشان بی‌اهمیت است. تماشاگر باید شرایط اقتصادی حداقلی داشته باشد تا به تئاتر رفتن فکر کند و وقتی مخاطب این شرایط را ندارد و به دیدن نمایش‌ها نمی‌رود طبیعتاً تئاتر هم وضعیت اقتصادی نامساعدی پیدا می‌کند. در شرایط بد اقتصادی عوامل هم امکان فعالیت مطلوب ندارند، وقتی من مدام به مشکلات اقتصادی فکر می‌کنم و امنیت روانی ندارم چطور می‌توانم دیالوگ‌هایم را حفظ کنم، یا اگر نویسنده هستم چطور می‌توانم تمرکز کنم و بنویسم. در این شرایط حتی خلاقیت هم می‌میرد و همه فکر و دغدغه افراد به سمت تأمین مخارج زندگی می‌رود.

این طراح صحنه تأکید کرد: متأسفانه در این مدت که وضعیت اقتصادی به مراتب بدتر از قبل شده، هیچ نهاد فرهنگی هیچ حالی از اهالی تئاتر نپرسید. ما در فرهنگمان اعتقاد و دعایی داریم که می‌گوییم خدایا هیچ آبروداری را بی‌آبرو نکن اما امروز وقتی ما اهالی تئاتر از وضعیت بد معیشتشان به در خانه‌شان قفل زده‌اند و رفت و آمدهایی ابتدایی‌شان مختل شده، به بی‌آبرویی رسیده‌ایم. افرادی هستند که مدت‌های طولانی است در خانه نشسته‌اند و هیچ کاری ندارند و ما مدام شاهد هستیم که درباره تئاتر مدام اساسنامه تنظیم می‌شود.

وی افزود: من به عنوان یک نفر که در عرصه تئاتر کار می‌کند واقعاً هیچ راهکاری اقتصادی نمی‌توانم ارائه دهم. ما تمرکز و فکرمان بر مسائل دیگری است و این کار مسئولان است که به مشکلات اقتصادی اهالی فرهنگ و هنر رسیدگی کنند. مسائلی مثل گران کردن بلیت نمایش‌ها باعث شد خیلی‌ها اصلاً به تئاتر رفتن فکر نکنند و نمی‌دانم واقعاً این ایده گران کردن بلیت چه فایده‌ای برای تئاتر دارد. من گران کردن بلیت تئاتر را در راستای حذف این هنر می‌دانم. امروز تئاترها به میتینگ مرفهین تبدیل شده‌اند، بلیت‌های چند میلیون تومان در این وضعیت اقتصادی واقعاً شبیه شوخی‌های بی‌مزه است و ما خود به خود بخش اعظمی از مخاطبانمان را حذف کرده‌ایم. وقتی این اتفاق رخ داده تشکیل شوراهای مختلف خانه تئاتر و نهادهای دیگر واقعاً بی‌فایده است، مثل نشست‌هایی که شهرداری برای رفع آلودگی هوا برگزار می‌کند و در نهایت هوای تهران همیشه آلوده است.

فرح‌مرزی در پایان تصریح کرد: به نظر من باید در سطح کلان فکری برای اقتصاد هنر و به ویژه تئاتر صورت بگیرد. سیاستگذاری‌های فرهنگی ما در سطح کلان باید تغییر کنند. دعوت کردن از اهالی هنر در جلسات مختلف و با آن‌ها عکس یادگاری گرفتن هیچ دردی دوا نمی‌کند، مسئولان به فکر رفع معضلات و دردها باشند. چند سال پیش که کشور درگیر شیوع کرونا بود من در هیئت مدیره انجمن‌مان بودم که اقداماتی در آن شرایط صورت گرفت و تلاش‌هایی شد اما متأسفانه امروز هیچ‌کس به اهالی تئاتر اهمیت نمی‌دهد و همه چیز به حال خود رها شده است.