نادر فلاح در پاسخ به این سوال که آیا به حق خود در عرصه تئاتر رسیده‌اید؟ گفت: جواب دادن به این سوال سخت است، من از وضعیتم در تئاتر بسیار راضی هستم، من در همه سالن‌های کشور تئاتر به جزء سالن اصلی تئاترشهر و تالار وحدت کار کردم.

وی ادامه داد: اگر این را ملاک قرار دهیم که چرا یک بازیگر پس از ۳۰ سال فعالیت هنوز به تئاتری که در سالن اصلی تئاترشهر، تالار وحدت و سالن‌های اصلی و بزرگ اصلی کشور اجرا می‌شود، دعوت نشده است، اگر این یک بخشی از حق یک بازیگر پس از این مدت درس خواندن و استخوان خورد کردن در این راه باشد، این یک سوال است. البته که باز هم دعوت شدم اما ممکن است به کار دیگری مشغول باشم. در نهایت اما از وضعیت کنونی خود در تئاتر راضی و خشنودم و همه همکاران را در این حیطه دوست دارم و از بودن در پشت صحنه و روی صحنه تئاتر لذت می‌برم.

او در این باره که بخش بزرگی از تئاترها به سوددهی نمی‌رسند، گفت: می‌دانم چندین کار بسیار خوب، اجرا و به فروش رفته است. من یک نمایشی را کارگردانی کردم که از نظر کارگردانی و مابقی موضوعات نمایش، کار خوبی بود که در سالن ناظرزاده به اجرا رفت، ۶۰۰ میلیون تومان هزینه کردم اما تماشاگر استقبال نکرد و در نهایت عده‌ای در تیوال از همان روزهای اول به تئاتر من حمله کردند و این برای اینکه تماشاگر به دیدن تئاتر نرود خیلی تاثیرگذار بود.

کارگردان تئاتر و بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر تاکید کرد: معتقدم که معیار تماشاگران نباید این نظردهی‌ها از سوی دیگر تماشاگران در تیوال باشد، تیوال فضایی برای نقد تئاتر نیست بلکه فضایی برای نظر دادن شخصی در مورد تئاتر محسوب می‌شود. ممکن است سطح سواد یک فرد نسبت به تئاتر بسیار پایین باشد یا سلیقه‌اش چیز دیگری باشد و بعد در تیوال صحبتی داشته باشد که برخی دیگر این پیام‌ها را می‌خوانند و تصمیم می‌گیرند که تئاتر را ببینند یا نبینند.

او گفت: چند نقد خوب در تیوال برای من نوشته شد اما برخی به تئاترها مغرضانه حمله می‌کنند، در همین ارتباط افرادی را تعقیب کردند که مشاهده شد که حملات مغرضانه بود. به عنوان مثال فردی می‌گوید که ۱۰ دقیقه اول من خوابم گرفت؛ باید گفت که شاید قرص خواب خوردی و خوابت گرفته، یا اینکه خمیازه کشیدم، اینجا هم باید گفت که دلیل خمیازه کشیدن را باید پیدا کنید؛ بنابراین معتقدیم که این موضوعات نباید معیاری برای نظردهی و نقد تئاتر باشد.

فلاح اظهار کرد: برخی مواقع ممکن است خود تئاتر نقص داشته باشد و شاید تئاتر من نقص داشته اما با توجه به سابقه‌ و تجربه، بعید می‌دانم. معتقدم چند نظرخواهی نباید در دیدن یا ندیدن تئاتر تاثیرگذار باشد و نباید نظر برخی تماشاگران روی این نمایش‌ها تاثیر بگذارد. من روی تئاتر ضرر کردم ولی برخی تئاترها موفق بوده است.

فلاح با اشاره به اجراهایی چون تئاتر تک نفره «جایی که گوزن‌ها آواز می‌خوانند» که به گفته او، مثل برخی کارهای دیگرم پرفروش بود، گفت: اما هنوز جمعیت تماشاگر تئاتر در حدی نیست که بتوانند همه سالن‌ها را پُر کنند. تعدادی هم که در سبد اقتصادی‌شان پول آنها برای تئاتر مشخص است سعی می‌کنند دقیقا جایی تئاتر را مشاهده کنند که سر و صدا کرده باشد و بازیگرهای مشهوری دارد یا به هر حال دریافت‌هایی از آن داشته و برای دیدن آن تئاتر هزینه می‌کند.

او گفت: معتقدم که جمعیت تماشاگر تئاتر باید آنقدر زیاد باشد که همه سالن‌ها با هر سطحی که هست پُر شود.

فلاح به این سوال که تئاتر، سینما و تلویزیون، کدام یک برای شما جذاب‌تر است؟ اظهار کرد: هر سه مدیوم، مدیوم‌های کار بازیگر است، نمی‌توانم مدیوم را قضاوت کنم بلکه من اثر را می‌توانم قضاوت کنم. به عنوان مثال ممکن است در سینما در فیلمنامه‌ای نقشی به من داده شده که آن اثر در سینما ارزش کمتری نسبت به نقش در تلویزیون داشته باشد همینطور در تئاتر. این موضوع به اثر برمی‌گردد نه مدیوم. ما بازیگرها در عرصه تلویزیون، تئاتر و سینما به تماشاگر وابسته‌ایم البته که معتقدیم که نیمه کامل‌کننده تیم اجرایی، تماشاگران هستند.

او افزود: من در هر سه مدیوم هنوز کار می‌کنم اما آثاری بوده که پشیمانم یا اگر پشیمان نباشم طبق محاسباتی کار کردم.

فلاح درباره وضعیت پلتفرم‌ها هم گفت: پلتفرم‌ها وضعیت مطلوبی نسبت به تلویزیون حتی نسبت به سینما از حیث تماشاگر دارند. من همزمان تئاتر، فیلم سینمایی و کار در تلویزیون داشته‌ام اما کاری که در پلتفرم پخش شده بیشتر دیده شده و این را از مواجهه با مردم در کوچه و خیابان متوجه شدم.