مریم مدرسی‌پور، تصویرگر کتاب کودک و نوجوان، با تأکید بر اینکه تصویر نباید بازگویی متن باشد، گفت: تصویر خوب در کنار متن، «روایت دوم» خود را می‌سازد و به کودک فرصت کشف، حدس‌زدن و تجربه شخصی داستان را می‌دهد.

او درباره نسبت متن و تصویر اظهار کرد: تصویرگر نباید صرفاً آنچه نویسنده نوشته است به تصویر بکشد؛ بلکه باید اطلاعات، احساسات و لایه‌هایی را به روایت اضافه کند که در متن نیامده‌اند. اگر با حذف تصویر چیزی از تجربه خواندن کم نشود، تصویر بیش از اندازه توضیح‌دهنده بوده است.

مدرسی‌پور با اشاره به تفاوت زبان بصری برای گروه‌های سنی مختلف افزود: تصویرگری باید با سطح درک، تجربه، تخیل و نیاز عاطفی مخاطب متناسب باشد. برای خردسال، خوانایی و وضوح اهمیت بیشتری دارد، در حالی که برای کودک بزرگ‌تر و نوجوان می‌توان از جزئیات، استعاره، فضای خالی و روایت‌های چندلایه استفاده کرد.

این تصویرگر درباره بازنمایی مفاهیمی مانند ترس، مرگ، تنهایی و جنگ نیز گفت: نباید به بهانه کودک بودن مخاطب، همه‌چیز را ساده یا شیرین کرد. تصویر می‌تواند بدون نمایش مستقیم، از سایه، فضای خالی، رنگ یا یک جای خالی برای انتقال مفهوم استفاده کند. مهم این است که تصویر احساس را به کودک تحمیل نکند، بلکه امکان تجربه و تفسیر آن را به او بدهد.

وی هویت ایرانی در تصویرگری را نیز فراتر از نشانه‌های کلیشه‌ای دانست و اظهار کرد: هویت فرهنگی را نباید به گنبد، فرش، کاشی و لباس سنتی تقلیل داد. تصویر ایرانی زمانی شکل می‌گیرد که ریشه در زندگی واقعی مردم داشته باشد و در عین حال زبان بصری شخصی و معاصر خود را پیدا کند.

مدرسی‌پور درباره جایگاه تصویرگر در فرآیند تولید کتاب گفت: در کتاب تصویری، تصویرگر صرفاً مجری متن نیست و در بسیاری موارد یکی از مؤلفان اثر محسوب می‌شود؛ چراکه بخش مهمی از روایت از طریق تصویر شکل می‌گیرد. این استقلال البته باید در چارچوب گفت‌وگو و اعتماد حرفه‌ای میان نویسنده و تصویرگر باشد.

او درباره هوش مصنوعی و فناوری‌های جدید نیز تأکید کرد: مسئله اصلی استفاده یا عدم استفاده از فناوری نیست، بلکه این است که چه کسی صاحب ایده و نگاه اثر باشد. ابزارهای جدید می‌توانند امکانات تازه‌ای ایجاد کنند، اما اگر جای نگاه شخصی تصویرگر را بگیرند، خطر یکسان‌شدن آثار و از دست رفتن هویت هنری جدی خواهد بود.

این تصویرگر در پایان با اشاره به رقابت کتاب با انیمیشن، بازی و شبکه‌های اجتماعی گفت: کتاب نباید برای رقابت با رسانه‌های جدید شبیه آنها شود. یکی از ارزش‌های کتاب تصویری، امکان مکث، کشف و خیال‌پردازی است؛ فضایی که در آن کودک بخشی از تصویر را با ذهن خودش کامل می‌کند.