فرناز امینی، کارگردان مستند «مشق ناتمام»، از تجربه حضور در مدرسه شجره طیبه میناب و مواجهه با ویرانی مدرسه و خانواده‌های داغدار گفت؛ روایتی از سکوت، بهت و کودکانی که قرار بود بخشی از آینده ایران را بسازند.

امینی درباره نخستین حضورش در مدرسه شجره طیبه میناب گفت: اولین لحظه‌ای که وارد مدرسه شدم، با خودم می‌گفتم چرا باید این اتفاق برای این کودکان بیفتد؟ یک سری کتاب‌های سوخته، نیمکت‌های شکسته و مدرسه‌ای که آوار شده بود وجود داشت.

او ادامه داد: یک اتمسفری وجود داشت که انسان را دچار خفگی می‌کرد و نمی‌شد سخنی گفت. انگار نمی‌دانستیم چطور باید این فاجعه را توصیف و منتشر کنیم. هرکدام از این کودکان قرار بود آینده این کشور را بسازند؛ انگار بخشی از آینده کشور از بین رفته بود.

این مستندساز در ادامه به مواجهه خود با مادران شهدای میناب اشاره کرد و گفت: در آنجا مادرانی را دیدم که هنوز در بهت بودند و نمی‌توانستند حرف بزنند.

امینی با اشاره به دشواری فیلمبرداری در برخی نقاط میناب افزود: ما چندین بار به لوکیشن مدرسه می‌رفتیم و در برخی مکان‌ها نیز می‌گفتند نقطه قرمز اعلام شده و خطر دارد.

او درباره یکی از تلخ‌ترین مشاهدات خود در جریان تولید این مستند گفت: مادری به همراه مادربزرگ به مدرسه می‌آمدند و تنها آن را نگاه می‌کردند و گریه می‌کردند؛ حتی حاضر نشدند تصویری از آنها در مستند ثبت کنم. حال عجیبی داشتند؛ انگار مادر هنوز از شوک خارج نشده است.

«مشق ناتمام» تلاش می‌کند میناب را از قاب زندگی انسان‌هایی روایت کند که پس از این فاجعه، همچنان با جای خالی عزیزانشان روزگار می‌گذرانند.